Muzea Neue Burga – Hofburg – Wiedeń

Muzeum Efezu

Od roku 1866, aż do wydania zakazu wywozu antyków z Turcji na początku wieku, austriaccy archeologowie przywieźli mnóstwo najwyższej wartości pozostałości z antycznego miasta Efez na wybrzeżu Azji Mniejszej. Skarby zostały wystawione dopiero w roku 1978 w Muzeum Efezu (Ephesos Museum).

Najbardziej znaczącym znaleziskiem jest imponujący 40-metrowy fryz Partyjski zdobiony wypukłym reliefem. Powstał bezpośrednio po zakończeniu zwycięskiej dla Rzymian wojny z Partami, około II wieku n.e. Relief stanowił część zewnętrznych ścian panteonu ku czci dowódcy wojsk rzymskich, Lucjusza Werusa, sprawującego władzę cesarską wraz ze swym przybranym bratem, Markiem Aureliuszem. Adopcja braci przez Antonina Piusa (który sam był adoptowany przez cesarza Hadriana) wraz ze scenami z kampanii wojennej jest przedstawiona po prawej stronie, przy końcu korytarza, na lewo można zobaczyć apoteozę Lucjusza Werusa (który po śmierci w 169 r. n.e. został uznany za boga|.

Inne cenne eksponaty to jedna ze ścian ośmiobocznej komnaty pogrzebowej z kolumnami korynckimi, Amazonka z świątyni Artemidy – jednego z siedmiu cudów świata – oraz brązowa rzymska imitacja klasycznej greckiej rzeźby atlety. Można przyjrzeć się wielkiemu drewnianemu modelowi Efezu oraz modelowi świątyni Artemidy.

Muzeum Etnograficzne

W części Neue Burga najbliższej Ringowi mieści się Muzeum Etnograficzne (Museum fur Volkerkunde), przechowujące okazałe zbiory wyrobów świeckich i religijnych z całego świata. Prawdopodobnie część muzeum będzie zamknięta przez kilka następnych lat ze względu na prace renowacyjne, które przeciągną się aż do następnego stulecia.

Balkony okazałego centralnego atrium opierają się na marmurowych kolumnach, prążkowanych jak ser pleśniowy. Wstawiono tu automat z kawą i kilka foteli. W pomieszczeniach naprzeciwko prezentowane są wystawy czasowe.

Wymagające gruntownego remontu galerie na parterze mieszczą interesujące eksponaty z Dalekiego Wschodu, np. chiński przyrząd do policzkowania, zasuszoną żabę z Korei i japoński komplet złożony z płaszcza przeciwdeszczowego z trzciny i butów ze słomy ryżowej. Sekcja afrykańska posiada jedną z najlepszych w świecie kolekcji brązowych rzeźb z Beninu zakupioną na aukcji w Londynie, gdzie po brytyjskiej inwazji w 1897 r. wyprzedawano najcenniejsze skarby byłego królestwa.

Znacznie bardziej zachęcająco wyglądają nowe wystawy na piętrze, rozpoczynające się od działu poświęconego Polinezji, na który w dużej części składają się przedmioty przywiezione z wypraw kapitana Cooka. Cesarz Franciszek I kupił je na aukcji w roku 1806 – kto mógłby oprzeć się pokusie posiadania hawajskiego krzesiwa w kształcie gigantycznego penisa? Największą atrakcję sekcji amerykańskiej stanowi niewątpliwie oszałamiający szesnastowieczny złocony aztecki pióropusz Montezumy II ukamienowanego przez swych poddanych za bierność wobec działań hiszpańskiego kolonizatora Cortesa. Nowa galeria eskimoska ma współczesny charakter, prezentując na przykład ciasną drewniana chatę z Grenlandii, w której do roku 1975 żyła 7-osobowa rodzina.

Volksgarten

Duży trójkątny obszar, przylegający do Heldenplatz od strony północnej, to Volksgarten, otwarty w 1820 r. na miejscu dawnego Burgbastei zniszczonego przez wojska napoleońskie w roku 1809. Stosownie do pochodzenia, nadano mu formalny styl ogrodu francuskiego. W szybkim czasie stał się ulubionym miejscem spotkań arystokracji, zwłaszcza w „arystokratycznym narożniku”, gdzie pobierano nawet opłaty za wstęp. Kiedy w roku 1857 wyburzono resztę fortyfikacji, powiększono ogród, który długo zachowywał ekskluzywny charakter.

Punktem centralnym jest dziś dorycka świątynia Tezeusza, replika ateńskiego Tezejonu, wzniesiona w 1820 r. Zamówiona przez Napoleona jako miejsce przechowywania Tezeusza i Minotaura Antonia Ca-novy, od czasu gdy rzeźbę przeniesiono na schody otwartego w 1890 r. Muzeum Historii Sztuki, stoi niewykorzystana. Carl Moll i fosef Hoffmann zamierzali przekształcić ją w panteon ku czci austriackich muzyków, ale ich plany spełzły na niczym. W północnym narożniku znajduje się melancholijny posąg siedzącej cesarzowej Elżbiety (1837-1898). Przeciwległy róg Volksgarten ozdobiono imponującym pomnikiem Franciszka Grillparzera (1791-1872), poety i dramatopisarza, siedzącego przed marmurową dekoracją teatralną z płaskorzeźbami ilustrującymi jego sztuki.

Burggarten

Podobnie jak Volksgarten, Burggarten powstał przypadkowo, po tym, jak Napoleon zniszczył warownie wokół Hofburga. Burggarten, zaprojektowany dla odmiany w nieformalnym stylu angielskim, aż do roku 1918 pozostawał prywatnym ogrodem Habsburgów. Dziś nieco zapomniany i zaniedbany, kryje się za murami wielkiego Neue Burga, jakkolwiek trudno nie zauważyć wejścia od Ringstrasse. W pobliżu stoi marmurowy pomnik Mozarta, autorstwa Viktora Tilgnera. Odsłonięty na Augustinerplatze w roku 1896 na obecne miejsce został przeniesiony w 1953 r. Cokół przedstawia swawolące cheruby, dwie sceny z opery Don Giovanni oraz ojca i siostrę kompozytora, z którymi podróżował po Europie prezentowany jako Wunderkind (cudowne dziecko).

W zagajniku ukryty jest konny posąg Franciszka Stefana, męża Marii Teresy, dłuta Ferdinanda Molla oraz dość przygnębiająca statua Franciszka Józefa w jego zwykłym żołnierskim stroju. To zadziwiające, ale pomimo iż podobizny tego ostatniego były wszechobecne podczas jego długiego panowania (portrety wisiały w milionach domów w całym cesarstwie) i masowej sprzedaży związanych z nim pamiątek, aż do wystawienia wyżej wspomnianego pomnika przez osoby prywatne w roku 1957, cesarz nie miał w Wiedniu żadnego monumentu. Na przeciwległym końcu ogrodu znajduje się palmiarnia (Palmenhaus), zaprojektowana około roku 1900 przez Friedricha Ohmanna, aktualnie poddana, od dawna już niezbędnej, renowacji.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *