Wiedeń – Wzdłuż Kärntnerstrasse

Największą atrakcją jest Krypta Marii Teresy, prawie w całości zajęta przez ogromny (3 m wysokości, 3 m szerokości, 6 m długości), podwójny, rokokowy sarkofag projektu Molla. Spoczywa w nim Maria Teresa i jej małżonek, Franciszek I Lotaryński. Ornamenty przedstawiają cesarską parę siedzącą na łóżku, w pozie sugerującej, iż wzajemnie coś sobie zarzucają, na przykład chrapanie. U stóp sarkofagu znajduje się znacznie prostszy grobowiec ich syna, Józefa II, który uważał, iż podobne oznaki pompatyczności mogą sprowadzić klątwę. Był autorem projektu trumny wielokrotnego użytku. Wydał dekret nakazujący używanie tej samej trumny podczas wszystkich pogrzebów, jednakże pod naporem opinii publicznej zmuszony został do odwołania wcześniejszych postanowień. Rokokowe groby innych dzieci Marii Teresy (miała ich w sumie szesnaścioro) pozostają w cieniu sarkofagu matki. W Krypcie Cesarskiej pochowano także osobę spoza rodu, Karolinę Fuchs-Mollard, hrabinę, guwernantkę Marii Teresy (w sumie złożono tu zwłoki 143 Habsburgów],

Pod względem architektonicznym pozostałe pomieszczenia prezentują się coraz skromniej. W Krypcie Franciszka II znajdują się jedynie stosunkowo proste grobowce cesarza i jego czterech żon. Sarkofag Ferdynanda I i jego żony zajmuje Kryptę Ferdynanda, w której spoczywa także pozostałych 37 członków rodu. Ich doczesne szczątki pochowano we wbudowanych w ścianę niszach. Nowa krypta ozdobiona została chaotycznym zygzakowatym sklepieniem. Spoczywają w niej m.in. Maksymilian, zamordowany w 1867 r. cesarz Meksyku, Maria Luiza, druga żona Napoleona oraz jej syn, książę Reichstadt, zwany Orlątkiem, który zmarł na gruźlicę w wieku 21 lat. W 1940 roku, z rozkazu Hitlera, jego trumnę przewieziono do Paryża.

Sarkofag Franciszka Józefa, w krypcie jego imienia, nieustannie zdobią świeże kwiaty. Grobowiec jego żony, Elżbiety, zamordowanej w 1898 roku, udekorowany jest wieńcami w kolorach flagi węgierskiej. Obol Franciszka spoczął jego syn, księcia Rudolf, który w 1889 r. popełnił samobójstwo.

W kaplicy za kryptą znajduje się najnowszy grobowiec, należący do zmarłej w 1989 roku cesarzowej Zyty. W rogu zobaczyć można popiersie jej męża, Karola I, usuniętego z tronu w 1918 roku. Zwłoki cesarza spoczywają na Maderze, gdzie zmarł na zapalenie płuc w 1922 roku.

Na wschód od Karntnerstrasse

W okolicy Karntnerstrasse znajduje się również kilka mniejszej klasy zabytków. Należy do nich uroczy Franziskanerplatz, w połowie Weihburgasse. Jego ozdobą są fontanna Mojżesza z piękną figurą proroka oraz kościół Franciszkanów (Franziskanerkirche) o renesansowej fasadzie i barokowym wnętrzu. Na uwagę zasługuje ołtarz z 1707 roku autorstwa Andrei Pozza i organy z 1643 roku wyrzeźbione przez Wocklera.

Przy Himmelpfortgasse 8 znajduje się ogromny barokowy Pałac Zimowy księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. W gmachu, zaprojektowanym przez Fischera von Erlacha i rozbudowanym przez Hildebrandta, ma obecnie siedzibę Ministerstwo Finansów. Jedyną częścią udostępnioną zwiedzającym są imponujące schody. Zdobią je czterej atlanci, a z niszy nad półpiętrem spogląda Herkules. Apolla na suficie namalował Louis Dorigny. By zobaczyć schody, należy wejść głównym wejściem i udać się do ostatnich drzwi po prawej stronie przed rokokowym dziedzińcem. Po wcześniejszej telefonicznej rezerwacji (w51433) można zwiedzić wspaniałe komnaty, w których książę przyjmował zagranicznych dygnitarzy.

Przy Johannesgasse 8 znajduje się Muzeum Religijnej Sztuki Ludowej (Sammlung Religióse Volkskunst), oddział Ludowego Muzeum Sztuki, urządzony w dawnym zakonie Urszulanek. Niewielka kolekcja XVIII-wiecznego malarstwa ludowego, polowych ołtarzy i prostych rysunków ilustrujących drogę do nieba i piekła stanowi zaledwie wstęp do najciekawszej części, jaką jest barokowa apteka zakonna z 1747 roku. Zachowano ją w nie zmienionym stanie z buteleczkami i naczyniami ułożonymi w wysokich oszklonych szafkach.

Kolejna przecznica, Annagasse, to zamknięta dla ruchu kołowego uliczka z barokowymi budynkami. Jej nazwa pochodzi od kościoła św. Anny (Annakirche), prawdziwej oazy spokoju (czasami zakłóca go jedynie muzyka z pobliskiego konserwatorium). Wzniesiony w XVII w. kościół został w następnym stuleciu przekazany jezuitom, którzy nadali mu styl barokowy. Na ich zamówienie David Gran ozdobił sufit freskami, a ołtarz główny malowidłem przedstawiającym Świętą Rodzinę.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *