Zwiedzanie Schönbrunnu – Wiedeń

Dwóch jej synów objęło w przyszłości władzę nad cesarstwem. Byli to Józef II i Leopold III, ale nie im przypadła największa sława spośród dzieci płodnej cesarzowej. Miano najsławniejszej należy się bowiem niewątpliwie najmłodszej córce, Marii Antoninie, żonie Ludwika XVI, która zginęła wraz z mężem zgilotynowana w 1793 r. Pod jej portretem w pokoju dziecinnym, po prawej stronie drzwi do prywatnej łazienki cesarzowej Zyty, znajduje się jedyny mebel odesłany przez Francuzów do Wiednia po egzekucji. Do empirowego Żółtego Salonu przylega przytulny rokokowy pokój śniadaniowy ozdobiony medalionami z haftami Marii Teresy i jej córek.

Pierwszy z bardziej ozdobnych apartamentów pałacowych to Galeria Lustrzana (Spiegelsaal), w której w 1762 r. wystąpił siedmioletni Mozart w duecie ze swą starszą siostrą, Nannerl. Wśród słuchaczy znajdowała się cesarzowa Maria Teresa wraz z rodziną. Wydarzenie przeszło do historii, gdyż jak twierdził ojciec Mozarta, chłopiec wskoczył na kolana cesarzowej, objął ją za szyję i mocno ucałował. Z Galerii Lustrzanej wchodzi się do wielkiego pokoju Rosy, który nazwę zawdzięcza polskiemu malarzowi, Józefowi Rosie. Twórca ten był autorem wiszących tu wyidealizowanych pejzaży. Dzieła powstały w latach 60. XVIII w.

Wielka Galeria bez wątpienia przewyższa przepychem dotychczas przedstawione wnętrza. Jest to rozległa, długa sala wypełniona złotymi stiukami i ozdobiona żłobionymi pilastrami. Ich kapitele przedstawiają liście akantu. W dawnych czasach pomieszczenie oświetlało 4000 świec. Na suficie znajdują się trzy freski pędzla Guglielmo Guglielmie-go gloryfikujące Habsburgów. Jeden z nich, przedstawiający wspaniałe dokonania austriackiej armii, został zniszczony w wyniku bombardowania podczas II wojny światowej. To, co można oglądać obecnie, to jedynie kopia. Podczas Kongresu Wiedeńskiego w Wielkiej Galerii odbywały się bankiety. W 1961 r. w sali tej miało miejsce historyczne spotkanie Johna F. Kennedy’ego z Nikitą Chruszczowem, które zaowocowało procesem odprężenia w stosunkach amerykańsko-radzieckich.

Po zwiedzeniu Wielkiej Galerii warto przejść pod jednym z trzech łuków do Małej Galerii. Po obu jej stronach znajdują się dwa gabinety chińskie, okrągły i owalny. Warto zwrócić uwagę na kunsztowny parkiet, a także na elementy, którym wnętrza zawdzięczają nazwę: orientalne obrazy, malowane tapety, boazerie, meble z laki oraz niebiesko-białe wazy z chińskiej porcelany. Bardziej znany jest okrągły gabinet chiński, ponieważ właśnie w nim Maria Teresa odbywała tajne naraay m.in. ze swym głównym doradcą, księciem Kaunitzem, którego apartamenty połączono z gabinetem cesarzowej spiralnymi schodami ukrytymi za niewidocznymi drzwiami w boazerii. Ciekawostką jest stół wysuwany z podłogi, wraz z potrawami i napojami. Kaunitz uwielbiał jeść, a jego maniery przy stole przeszły do legendy. Pamiętny był zwłaszcza jeden posiłek, podczas którego w obecności towarzystwa zaczął czyścić dziąsła, co było czynnością przyprawiającą o mdłości, a trwało niemal wieczność. Towarzyszyły temu niezwykle urozmaicone odgłosy.

Przy końcu Wielkiej Galerii znajduje się wejście do Pokoju Karuzelu, którego nazwa pochodzi od obrazu przedstawiającego konkurs dla dam zorganizowany w Zimowej Szkole Jazdy w 1743 r. (sanie użyte w tych zawodach można obejrzeć w Muzeum Powozów). Zwiedzanie szlaku cesarskiego kończy wizyta w Sali Ceremonialnej, w której umieszczono pięć wielkich obrazów namalowanych przez uczniów nadwornego malarza, Martina van Meytensa. Większość przedstawia uroczystości towarzyszące ślubowi najstarszego z synów Marii Teresy, Józefa II, z Izabelą Parmeńską. Dzięki szkłu powiększającemu można lepiej przyjrzeć się fragmentowi dzieła przedstawiającemu spektakl w operze i dostrzec w tłumie postaci Mozarta i jego ojca. Malarza poniosła fantazja, gdyż rodzina Mozartów przeniosła się do Wiednia dopiero dwa lata później.

W niebieskim salonie chińskim 11 listopada 1918 r ostatni cesarz z dynastii Habsburgów, Karol I, podpisał dokument, na mocy którego zrzekał się jakiegokolwiek udziału w sprawach państwowych. Odmówił jednak formalnej abdykacji czy rezygnacji z tronu, próbując dwukrotnie w 1921 r., zresztą bez skutku, odzyskać koronę węgierską. Rok później zmarł na wygnaniu na Maderze. Niebieski salon chiński (Blauer chinesische Salon) urządzono w niezwykle popularnym w Europie w XVIII w. stylu chińskim. Ściany ozdabia tapeta malowana ręcznie na papierze ryżowym. Na ścianach wiszą obrazki przedstawiające sielankowe sceny z życia Chińczyków, na pełnym głębi niebieskim tle.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *