Zwiedzanie Schönbrunnu – Wiedeń

Sale audiencyjne

Subtelność niebieskiego salonu chińskiego wyraźnie kontrastuje z przytłaczającym bogactwem Pokoju Lakowego (Vieux-Laque-Zimmer). Można w nim obejrzeć obrazy w ramach z laki, intarsjowany parkiet i orzechową boazerię. Podczas dwóch pobytów w Schonbrunnie Napoleon sypiał najprawdopodobniej w sąsiednim pokoju (zwanym obecnie od jego imienia) z orzechową boazerią i brukselskimi gobelinami przedstawiającymi armię austriacką we Włoszech. Zapewne tutaj rodziła swe liczne potomstwo cesarzowa Maria Teresa, tu też w 1832 r. zmarł w wieku zaledwie 21 lat syn Napoleona i arcyksiężnej Marii Luizy.

Pomimo łudzącej nazwy zaledwie trzy elementy wystroju pięknego Pokoju Porcelanowego, zaprojektowanego przez Izabelę Parmeńską, to prawdziwa miśnieńska porcelana. Są to: żyrandole, zegar i konsola na ścianie. Pozostałe przedmioty ozdabiające wnętrze wyrzeźbiono z drewna i pomalowano na biało-niebiesko, aby udawały porcelanę. Subtelne szkice piórkiem, widoczne na ścianach, to dzieło córek cesarzowej Marii Teresy, które skopiowały je z francuskich oryginałów.

Najcenniejszym pomieszczeniem w Schonbrunnie jest Pokój Milionowy. Szacuje się, iż na jego dekorację Maria Teresa wydała ponad milion florenów (stąd nazwa). Najcenniejsze eksponaty, miniaturowe perskie akwarele z XVII w., giną w otoczeniu zdominowanym przez bogato złocone kartusze wkomponowane w boazerię z karaibskiego palisandru. Obok Pokoju Milionowego znajduje się przytulny pokoik śniadaniowy, znany pod nazwą Pokoju Miniaturowego, w którym można obejrzeć inne prace utalentowanych księżniczek. W sąsiednim Salonie Gobelinowym znajdują się brukselskie gobeliny. Jedne wiszą na ścianach, inne stanowią obicia sześciu krzeseł, na których przedstawiono dwanaście miesięcy. W dawnych czasach gobeliny były wyznacznikiem statusu materialnego i społecznego, m.in. dlatego, że ich wykonanie było niezwykle pracochłonne. Środkowy gobelin z salonu osiem osób tkało dwanaście lat.

Sala pamięci księcia Reichstadtu poświęcona jest synowi Napoleona, znanemu jako król Rzymu czy Orlątko (L’Aiglon). Po ustąpieniu Napoleona w 1815 r. chłopiec został uwięziony w Schonbrunnie, a jednym z jego nielicznych towarzyszy stał się mały ptak, skowronek. Dalej trasa wiedzie do Salonu Czerwonego i gabinetu przy tarasie wschodnim, w którym warto zwrócić uwagę na fresk trompe l’oeil przedstawiający cherubiny. Nie ma się po co dłużej w tych dwóch pomieszczeniach zatrzymywać, należy więc przejść do sypialni Marii Teresy. W rzeczywistości cesarzowa nigdy nie sypiała na łożu z baldachimem, wyściełanym czerwonym aksamitem i haftowanym złotem, a pochodzącym z Hofburga. Pokój służył bowiem wyłącznie jako miejsce, w którym odbywały się levees (oficjalne śniadania w łóżku) w okresie, Schonbrunn gdy cesarzowa była w ciąży. W tym właśnie skromnym pokoju urodził się w 1830 r. przyszły cesarz, Franciszek Józef.

Następne pokoje wykorzystywał arcyksiążę Franciszek Karol (cierpiący na padaczkę ojciec Franciszka Józefa) i jego żona, arcyksiężna Zofia. Sale wyłożono standardowym czerwonym adamaszkiem i białą boazerią. Znajduje się w nich mnóstwo portretów członków dynastii habsburskiej, niektóre pędzla Martina van Meytensa. Jedyne przedmioty godne uwagi to miniatury w gabinecie Franciszka Karola. Namalowała je ukochana córka Marii Teresy, Maria Krystyna, kochanka Izabeli Parmeńskiej, żony Józefa II. Gdy Izabela zmarła na ospę, Maria Krystyna wyszła za sasko-cieszyńskiego księcia Alberta.

Oficyny

Większość pomalowanych na żółto oficyn (poza Oranżerią i Muzeum Powozów) odchodzących promieniście od głównego pałacu w Schonbrunnie jest zamknięta dla zwiedzających. Nieliczne, np. małą barokową kaplicę na parterze skrzydła wschodniego niedaleko kasy biletowej można zwiedzać w ściśle wyznaczonych porach (nd. 9.00-12.00).

Pałacowy teatr zbudowany w 1747 r. przez Pacardiego po zachodniej stronie głównego dziedzińca otwarty jest wyłącznie podczas letnich spektakli Kammereroper i Marionettentheater. W kasie biletowej można otrzymać broszurkę informacyjną.

Ogromną Oranżerię na wschód od pałacu wykorzystuje się na wystawy okresowe, zazwyczaj związane tematycznie z cesarstwem. Można je obejrzeć za dodatkową opłatą. Najciekawsze jest jednak Muzeum Powozów w dawnej Zimowej Szkole Jazdy na zachód od pałacu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *